Yerkirplus7

   ԼԵՎՈՆ ԴՌՆՈՅԱՆ Արծրուն Պեպանյանի  «ԿՈՆՍԵՐՎԱՏԻՎ ՀԵՂԱՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆ» աշխատության  մասին Երբ որևէ գրագետ (այս բառի արևմտահայերեն իմաստով) հանձն  է առնում գրախոսել մի այլ գրագետի աշխատանք, ապա նա պետք է հետևի, եթե կարող է, Բելինսկու առաջարկած մեթոդաբանությանը – կարդալու պահին լրիվ դատարկվել, մոռանալ սեփական գիտելիքները, լցվել ու ապրել հեղինակի նյութով, և ապա միայն գնահատել և արժևորել այն: [...]

2010–ի գարունն էր, ավարտել էի  մանկան առողջ ապրելակերպի մի ձեռնարկ-ընթերցարան միջին դպրոցական տարիքի երեխայի համար՝ «Աստղային մանուկ» խորագրով և մտմտում էի հետագա անելիքս: Այդ ձեռնարկին նախորդել էր «Արշալույս» ընթերցարանը, որի երկրորդ հրատարակությունը 2008–ին  պատվիրել էր Հայաստանի կրթության և գիտության նախարարությունը  և Համահայկական երրորդ խորհրդաժողովին մեկական օրինակով նվիրել Սփյուռքի  դպրոցներին: Սփյուռքի մանկավարժների մի հրաշալի բույլ էր [...]

Երբ անփորձ  ու երիտասարդ մեկը գնում է ճանապարհով  և նրա ոտքի տակ քար է ընկնում, ապա նա ավելի շուտ կմեղադրի քարին՝ իր դեմ դուրս գալու համար, քան կմտածի, թե իր ընթացքի մեջ երևի մի սխալ կար… Իսկ փորձառուն և իմաստունը իր դեմ ելած բոլոր արգելքները կկապի ի՜ր որևէ սխալի հետ և դրանք հաղթահարելով՝ քայլ առ [...]

Անցյալ հաղորդումներում գրել եմ. Հայաստանում   պայքարը ոչ թե իշխանության ու ընդիմության միջև է ընթանում – նրանք իրականում հակառակորդներ չեն,  - այլ ընթանում է մի կողմից՝  ժողովրդի Ոգու և Մշակույթի, և մյուս կողմից՝ նրանց ճնշող պետական-քաղաքական համակարգի միջև: Սակայն այս պահին Ոգու և Մշակույթի ուժերը ֆիզիկապես թույլ են, վատ կազմակերպված և գործող քաղաքական մեխանիզմներով չեն կարողանում երկրի [...]

  Եթե մի չեզոք հայացքով ընդգրկում ես մեր հայրենիքի կենսական տարածքը, ապա մի զարմանալի տեսարան է բացվում քո առջև: Իրար «դեմ» են ելել «քաղաքական» ուժեր, իրար դեմ թուր ու թվանք են շարժում, իրար վատ ու գեշ են ասում, ինտրիգներ են հյուսում ու լուծում… Մի համահայաստանյան թատրոն է սա՝ շեքսպիրյան կրքերով, իր հերոսներով և հակա-հերոսներով, թոփ-եռյակներով [...]

Դնենք ինքնաճանաչման տանող այս հիմնական հարցը – ինչու՞ մենք՝ հայերս, այսպիսի հիվանդ, ժողովրդի առողջ ավյունը ճնշող, անհատի իղձերը ոտնահարող պետականություն ստեղծեցինք: Տաս-տասնհինգ տարի առաջ լիներ՝ կմտածեի – պատճառը համաշխարհային կարգն էր ու արժեքները. եկան իրենց հակամշակույթով, մեր անմեղ-մանուկ պետականությունը այլասերեցին, զարգացմանը միտումնավոր չուղղված՝ հեշտ կլանվող վարկեր տվեցին, մեր ագահ բնազդները սպասարկեցին, ճնշեցին մեր հայկական գենը, [...]

«Հեղափոխականը»… Բոլոր ժամանակների ու բոլոր ժողովուրդների այս ողբերգական զավակը: Սա այն մարդն է, որ գործում է՝ ելնելով մի կանխադրույթից – այս աշխարհում կա մի կատարյալ մարդ, որ ինքն է, ինքն էլ ճահճացած կյանքի դատավորն է, ինքն էլ պետք է փոխի մեր արատավոր աշխարհը: Եվ փոխում է… Իր ուժի և երևակայության չափով՝ նա փշրում է ճամփին [...]

2008-ի փետրվարի վերջը – մի տաք, գրեթե գարնանային օր էր: Անցնում էի Ազատության հրապարակի ճաղաշարի մոտով, երբ ինձ հասան ծանոթ ձայնի վստահ ելևեջները – և չգիտեմ՝ ի՜նչն էր պատճառը՝ պինդ, զորեղ հայերենի կարոտը, թե մի ուրիշ ենթագիտակցական ազդակ, որ  ճաղաշարի ավարտին թեքվեցի ձախ և հայտնվեցի մեր հույսերի ու պատրանքների հրապարակում. (փակագծում ասեմ, որ որոշում ունեի՝  [...]